Arzu
@arzutorun
• aykırı bir yolcuyum dünya geniş
“Ben benim.” Ama bu yeterli değildi, bu soğuk sistemde bir anlam taşımıyordu. Bir insan kendi olduğunu nasıl ispat eder ki?
Reklam
Kişinin kendi deneyimlerinden pişmanlık duyması, kendi gelişimini durdurması demektir. Kişinin kendi deneyimlerini inkâr etmesi, kendi yaşamının dudaklarına bir yalan koymaktır. Bu, ruhun inkârından başka bir şey değildir.
; mutluluk için başka hiçbir şeye gerek yoktu, sadece nefes almak yeterdi. Ama insan, nefessiz kalmadan nefesin, hapsedilmeden özgürlüğün, ölümle yüzleşmeden yaşamın kıymetini bilemiyordu.
"Bütün dinler beden ve ruhun aynı olduğu inancına dayanıyorsa," diye düşündü Selim," Ruh ve beden ayrıdır, beden toprakta çürür, ruh göğe yükselir;
"Ölenlere üzülmeyin, çünkü o cennete gitti," derlerdi; hele çocuklara... "o çocuğun ya da sevgilinin bedeni de kıymetli değil miydi? Eline diken batsa, bir yerini kesse üzüldüğün o beden, birdenbire nasıl önemsizleşir?
İnsan zihni bunu nasıl kavrayabilir? Bir sevdiğinin mezarını ziyaret ettiğinde, ikilem içinde kalmaz mıydın? Acaba o burada mı, yoksa başka yerde mi?
Buradaysa kötü, dilerim başka yerdedir. Ama burada değilse, ben burada ne yapıyorum? Bu çiçekler kimin için, onlar için mi, yoksa sadece bizim gözümüz için mi?"
Anı, saygı, unutulmamak… Hepsi yaşayanlar içindi. Buna rağmen “Keşke ruh ve beden ayrılığı gerçek olsaydı,” diyordu. “Keşke benim de ruhumla bedenim bir süreliğine birbirinden ayrılabilseydi.