Bilinmeyen

demir olsam çürürdüm, toprak oldum da dayandım.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
“bir kirlenmeden korunmak için susarak yaşadığım her şeyin bir yenilgi olduğunu çok sonra öğrendim. benim, kıyısında bir saygıyla beklediğim olanak, başkalarının çiğneyip attığı bir sıradanlıktı…”
canım acıyor... tarif etmek güç. ölmek istiyorum, o da güç. canlıyım ama cansızım. varım ama yokum aynı zamanda. yitip gitmiş bir anın içinde hapsolmuş gibiyim. varım ama yokum aynı zamanda.
şurada, bir sandalyenin üzerinde, gırtlağıma kadar kendi yaşamıma gömülmüş oturuyor ve hiçbir şeye inanmıyorum.
hasta da değilim... bazen... bir hüzün çöküyor üstüme...