Yalanın nüvəsi ürəklərində özünə yer elədi və onların xoşuna gəldi. Ardınca da tezliklə onlarda şəhvət baş qaldırdı, ondan qısqanclıq doğdu, o da öz növbəsində qəddarlığa gətirib çıxardı.
Gözlərini əbədi yumandan sonra da dünyasını dəyişənlərlə bu adamlar təmasda olurlar, yer üzündəki kimi ölüm aralarındakı əlaqəni kəsmir- bunu anlamaq mümkündür.
Mənə ağacları göstərirdilər, amma onlara bəslədikləri sevgini o qədər də anlaya bilmirdim: sanki özlərinə bənzər varlıqlarla ünsiyyətdəydilər. Bilirsinizmi, onlarla danışdıqlarını söyləsəm, bəlkə də, yanılmaram. Hə, onlar ağacların dilini tapmışdılar. İnanırdım ki, ağaclar da bu insanları başa düşür.