İkimizin içinde de bu garip dünyanın hüznü ve ağırlığı var, ikimizin içinde de nerede ve nasıl olduğunu bilmediğimiz bir dünya hasreti vardı. Flora öldü ve köpek cennetine gitti. Fakat ben mütemadiyen, kılıkları kıyafetleri başka, içleri bir örnek olan bu zavallı zararsız görünen insan cinsinin her devirde bazan içimde isyan uyandıran hareketleri, tekrar edip durduklarını, hüzün ve hayretle seyretmeye mahkûmdum.
isteyerek bitmediğimiz bi kıyıda,
yavaşça soğuyarak beklediğimiz anlaşıldığında bizden önce de hışırdıyordu ağaçlar, su bizden önce de ilerliyordu.
neden bilmek isteyelim ki kim olduğumuzu?
geldiğimizde, alın kemiklerimize birer yıldız mıhlanmıştı.
güzeldi,
parlıyordu.
Ben bir denizim demedim mi sana?
Sen bir balıksın demedim mi?
Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın,
senin duru denizin ben'im demedim mi?Mevlana Celaleddin-i Rumi