"Hani cephede insan yaşamı yalnız bir kerelik işler için kullanılırdı ya,
bir hücumluk, tank altına bir el bombası atımlık gibi...
İşte onun gibi bir şey.
Burada seni öldürecek kimse yoktu ama ölüp ölüp dirilen hep kendindin."
Bozkır sonsuz derecede büyük, insanoğlu ise ufacıktı. Bozkır, burasının insanın hoşuna gidip gitmediğine aldırış bile etmezdi. Orayı beğendin mi, beğenmedin mi, ona ne? Oysa sen buralarda kahrolmuşsun,
için içini yemiş; başka yerlerde, başka insanlar arasında yaşamış olsan şansının açılacağı, başka olanaklara kavuşacağım düşüncesiyle, bir talihsizlik yüzünden bu yerlere düşmenden ötürü dünyana küsmüşsün.. Acımasız bozkır...