Seni düşünmek; bazen sıcaklığını bile bile ateşe atlamak, bazen ise dondurucu soğukta incecik bir elbiseyle karda uzanmak gibi. Sen zihnimde yer ettikçe, yüreğim alev alıyor lakin parmak uçlarıma kadar buz kesiyor vücudum. Fakat vücudumu saran bu soğukluk geçmiyor yokluğunda. Ellerim seninkilerin arasında olmadığı sürece nasıl ısınabilir? Peki ya ruhum? Güzel sözlerin ve bakışın olmazsa, ruhumdaki yangın nasıl dinebilir, mümkün müdür bu?