Puan vermedi
İnsan En Çok Hangi Çilesini Yarım Bırakır?
Ayşegül Genç'in 
Çile Kırgını romanını bitirdikten sonra zihnimde dönüp duran soru buydu. Aslında kitabı okumaya başlamadan önce de bu sorunun etrafında dolaşıyormuşum , sonradan fark ettim. Çünkü beni önce hikâye değil, kitabın adı yakalamıştı.
Bir gün tevafuk olarak öğrendiğim bir bilgi, kapağın üzerindeki iki kelimeyi bambaşka bir yere taşıdı gözümde. Tasavvufta kırk günlük çileyi tamamlayamayıp yarıda bırakanlara "çile kırgını" deniliyormuş. Bu bilgiyi okuduğum an duyduğum hayret ve merak en az on kat artmıştı. Hatta uzun zamandır kitap hakkında kapsamlı bir inceleme yazmak istiyordum ama bir türlü nasip olmadı. İçimde kaldı. -tam inceleme olmasa da bir şeyler yazayım dedim- Şimdi dönüp bakınca bunun da kitabın ruhuna uygun olduğunu düşünüyorum. Çünkü bazı kitaplar okunur ve biter ; bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder. Çile Kırgını benim için ikinci türden bir kitaptı.
Ne kadar eski bir kavram olsa da ne kadar bugüne ait aslında. Biraz dürüst olsak hepimiz bir tarafımızla çile kırgını değil miyiz? Tam değişeceğimiz yerde yoruluyor, tam kendimizle yüzleşeceğimiz yerde başka tarafa bakıyoruz. Kendimizi tanımaya niyet ediyoruz ama gördüklerimiz hoşumuza gitmeyince geri çekiliyoruz. Oysa insanın meselesi sadece kendini bulmak değil ; bulduktan sonra o insanla ne yapacağını bilmektir. Zaaflarını, korkularını, eksiklerini gördükten sonra da yürümeye devam edebilmektir. Belki de kâmil insan olma yolculuğu kusursuz olmaya çalışmak değil, kusurlarından kaçmadan yaşayabilmektir. Bu yüzden "çile kırgını" sözü bana yarım bırakılmış bir çileden çok, yarım bırakılmış nice insanı hatırlatıyor. Çünkü insanın en uzun yolculuğu dünyada değil, kendi içinde çıktığı ve çoğu zaman yarıda bırakmaya meylettiği o
Çile Kırgını romanını bitirdikten sonra zihnimde dönüp duran soru buydu. Aslında kitabı okumaya başlamadan önce de bu sorunun etrafında dolaşıyormuşum , sonradan fark ettim. Çünkü beni önce hikâye değil, kitabın adı yakalamıştı.
Bir gün tevafuk olarak öğrendiğim bir bilgi, kapağın üzerindeki iki kelimeyi bambaşka bir yere taşıdı gözümde. Tasavvufta kırk günlük çileyi tamamlayamayıp yarıda bırakanlara "çile kırgını" deniliyormuş. Bu bilgiyi okuduğum an duyduğum hayret ve merak en az on kat artmıştı. Hatta uzun zamandır kitap hakkında kapsamlı bir inceleme yazmak istiyordum ama bir türlü nasip olmadı. İçimde kaldı. -tam inceleme olmasa da bir şeyler yazayım dedim- Şimdi dönüp bakınca bunun da kitabın ruhuna uygun olduğunu düşünüyorum. Çünkü bazı kitaplar okunur ve biter ; bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder. Çile Kırgını benim için ikinci türden bir kitaptı.
Ne kadar eski bir kavram olsa da ne kadar bugüne ait aslında. Biraz dürüst olsak hepimiz bir tarafımızla çile kırgını değil miyiz? Tam değişeceğimiz yerde yoruluyor, tam kendimizle yüzleşeceğimiz yerde başka tarafa bakıyoruz. Kendimizi tanımaya niyet ediyoruz ama gördüklerimiz hoşumuza gitmeyince geri çekiliyoruz. Oysa insanın meselesi sadece kendini bulmak değil ; bulduktan sonra o insanla ne yapacağını bilmektir. Zaaflarını, korkularını, eksiklerini gördükten sonra da yürümeye devam edebilmektir. Belki de kâmil insan olma yolculuğu kusursuz olmaya çalışmak değil, kusurlarından kaçmadan yaşayabilmektir. Bu yüzden "çile kırgını" sözü bana yarım bırakılmış bir çileden çok, yarım bırakılmış nice insanı hatırlatıyor. Çünkü insanın en uzun yolculuğu dünyada değil, kendi içinde çıktığı ve çoğu zaman yarıda bırakmaya meylettiği o
Kitap, modern insanın içine düştüğü yalnızlık, geçmişin tortuları ve yaşanmışlıkların ağırlığı üzerine kurulu olup, oldukça katmanlı bir anlatıya sahip.
Yazar, karakterlerin geçmişle olan hesaplaşmalarını ustalıkla işlemiş. Geçmişin sadece anılardan ibaret olmadığını, bugünkü kimliğimizi şekillendiren canlı bir yapı olduğunu hissettiriyor.
Reklam
Puan vermedi·168 syf.·
2026 33. kitabı
“Sabahattin Ali yine yanıltmadı. Her kitabında olduğu gibi bu eserinde de insan ruhunun en derin köşelerine dokunmayı başarmış. Kürk Mantolu Madonna sadece bir aşk hikâyesi değil; yalnızlığın, anlaşılmamanın, içe atılan duyguların ve insanın kalbinde taşıdığı görünmez yaraların hikâyesi. Raif Efendi’nin sessizliği satır satır içime işlerken, Maria Puder’in güçlü ve özgün karakteri uzun süre zihnimden çıkmayacak bir iz bıraktı. Kitabı kapattığımda sanki gerçek bir insanın hatıralarına veda etmiş gibi bir hüzün hissettim. Sabahattin Ali, benim için okuduğum en usta yazarlardan biri olduğunu bir kez daha kanıtladı. Bazı kitaplar biter, bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder; Kürk Mantolu Madonna benim için tam da böyle bir eser oldu.”
İki Kadın, Bin AcıAlıntı
Bazı kitaplar okunur ve biter. Fakat aynı durum bu kitap için söylenemez. Bazı kitaplar insanın içinde yaşamaya devam eder. Tıpkı Bin Muhteşem Güneş gibi.
Roman, Afganistan'ın savaşlarla parçalanan tarihini iki kadının gözlerinden anlatıyor: Meryem ve Leyla. Fakat bu kitap sadece savaşın değil; kadın olmanın, sevmenin, kaybetmenin, fedakârlığın ve umudun hikâyesi. Sayfalar ilerledikçe sanki Meryem ve Leyla gerçek insanlar olmuş, tam da karşıma geçmişlerdi...
Okumakta bile zorlandığım cümlelerin, dünyanın herhangi bir yerinde birilerinin yaşıyor olduğunu bilmek içler acısı. Savaşlar her anlamda herkes ve her şey için yıkımdan ibaret. Çünkü yalnızca insanlar yok olmuyor, insanı insan yapan tüm o güzellikler de hiç oluyor. Tıpkı kitapta anlatıldığı gibi.
Meryem ve Leyla, hikâyeniz ve mücadeleniz benimle yaşamaya devam edecek.
Şair’in İsmet Özel’e ithafen yazdığı “Yıkılma Sakın” şiiirinin de yer aldığı kısa bir kitap. İdeolojik görüşünü yansıttığı şiirlerin yanı sıra melankolisini dile getirdiği şiirler ve çok iyi bildiğimiz şu şiiri de bu kitapta mevcut:
BU AŞK BURADA BiTER
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben cekip giderim bir nehir akıp gider
Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
Solarken albümlerde çocuklar ve askerler
Yüzün bir kır çiçeği gibi usulca söner
Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir
Yanyana uzanırdık ve ıslaktı çimenler
Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!
Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı
Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir cocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider
10/10
2026 47. kitabı
Selammm,
Ya ben bu kitabı çok sevdim. Başlarken beklentim pek yoktu ama ilk sayfadan beni kendisine bağlamayı başardı.
Emelle çok tatlıydı. Yaa gerçekten çok tatlıydı. Okurken gram sıkılmadım, üstüne de kahkahalarla güldüm. Hem de defalarca.
Kitap zaten bir reverse harem ama türünün diğer örneklerinden farklı bir yerden ilerliyor. Tamamen smut üzerinden kurulmamış. Zaten bu kitapta smut yok. Bu yüzden başlamadan önce ikilemde kalmıştım. Aralarındaki ilişki gelişirken çok sıkılır mıyım diye ama kesinlikle beklediğim gibi olmadı. Çok iyiydi.
Kitabı tek oturuşta bitirdim. Elimde 2. kitabı da olduğundan biter bitmezde hemen ona başladım. Hatta serinin kalan kitaplarını da sipariş verdim.
Eğer bu tür sizi rahatsız etmiyorsa başlayın derim. Böyle hafif, eğlenceli, kafa yormayan ve kesinlikle sıkmayan bir kitap. Uzun zamandır böyle bir kitap arıyordum ve ilaç gibi geldi. Varsa böyle benzeri kitap önerileriniz, havada kaparım valla.
Tavsiye eder miyim? Kesinlikle.
Devam kitaplarını okuyacak mıyım? Kesinlikle.
Reklam
Reklam