İkinci kitabı te ilk çıktığı zaman aldm ama o zamandan beri bekletiyordum. Hatta ilk birkaç bölümü okuyup bırakmıştım. Niye acaba diye düşünürken okudukça farkına vardım. İlk kitabı sevmiştim ama iki akmıyor geldi bana. Ya da esas kızı pek ortalarda göremediğim için.
Şu kart olayı epey canımı sıktı benim. Çoban Kral'ın dönüşünü hevesle beklerken gelişi acayip bir şeye dönüştü. Herkes kafayı yemiş. Acayip bağımlı olmuşlar kartlara. Tabii bu arada Çoban'ın geçmişte yediği naneleri de öğrendik. Bizim kızın bedeninden ne zaman çıkacak diye beklerken iyice bıkkınlık geldi yan karakterlerden.
Ortalık birbirine girmiş yan karakterler at gezintileri, aşko kuşkolara dalmış. Tamam güzel de hani Bi faydanız ne bu evrene? Kitabın sonuna geldik hâlâ kayıp kartları bulacaklar. Neyseki pek ateşli olmayan fiki fikiden sonra sırlar açığa çıktı. Ve tüm hikayenin en kötüsü sayılabilecek vatandaş komadan uyandı.
Derken benim içim iyice şişti. Ama sonra hikayenin tamamen seyri değişti. Yuppi dedim ya işte böyle şaşırt beni. Ama kardeş gelmişiz kitabın sonuna şimdi mi olur bu neyse tüm çarklar sonunda yerine oturdu. Ve ben düşürdüğüm puanı bir ande yükselttim.
Ben de sizi şaşırttım değil mi?
Efenim 2 Kitaplık bu seriyi dehşet ve ibretle tavsiye ederim
#ikiçarpıktaç #epicfantasy #artbook
Cringe Ana karakter
Kitap güzel başladı ilk baştan beri Gökçen havası almıştım kitaptan ama ikisi de asker kurgusu olduğu için normal olduğunu düşündüm fakat sonra yaşanan neredeyse bütün olaylar Gökçen'de yaşanan olayların ya hafif değişiklik yapılmış ya da tamamen aynı olaylar olmaya başladı.Bununla birlikte ana karakterin gittikçe daha da cringeleşmesi beni kitaptan soğuttu bir ara "bir daha kendine meloş dersen veya herkese aşko demeye devam edersen kitabı bırakırım" diye karakterle konuşmaya başladım.Her sayfada en az 3 kere meloş lafını duymaktan kafayı yedim.Hayatımda okuduğum en cringe karakter oldu Şehriye.
YA BAYILDIM, BAYILDIM!!!
KONUSU;
Kızımız Jivana, evsiz kaldığı gün son parasını konsere, arkadaşlarıyla birlikte harcar. Tam konserin o en zevkli anındayken sahnenin arkasında bayılan birini görür ve olaylar burdan başlar.
Sahnenin arkadında gördüğü adam bir Tanrıdır ve o Tarıyı yalnızca Jivana görebilmektedir. O anda Jivana’nın üçüncü gözü açıldığında asıl dünya ile karşılaşır ve bu durumdan korkar ve koşarak konser alanından uzaklaşır. Uzaklaşırken iblisler peşindedir ve o iblisler Jivana’yı yakalayıp gerçek anlamda onu ortadan ikiye ayırırlar. Ölmek istemeyen genç kızımız, sahnede gördüğü kırmızı gözlü Tanrıyla anlaşma yapar ve onun hayatını kurtarmasını ister. Tabii ki hiçbir iyilik karşılıksız yapılmaz kuralıyla yapılan bu anlaşmada insan vücuduna sıkışmış Tanrı’nın hayatta kalıp güç toplaya bilmesi için bir insana ihtiyacı vardır ve anlaşmanın şartları Jivana’nın yakışıklı Tanrımız Rast ile birlikte aynı evde kalıp onu beslemesidir. Hayatta kalmak için başka şanşı olmayan Jivana, Tanrı’nın bu şartını kabul eder. Bu anlaşmaJivana’ya güzel bir hayat sunsa da sonrasında yapılan hatalar, onu hayal kırıklığına uğratıp gerçeğin asıl yüzünü öğrenmesini sağlar. Çünkü bazen bir Tanrı’ya aşık olmaktansa, bir iblise aşık olmak daha iyidir.
YORUMUM
Kitabın ilk arka kapağını okuyup, son parasını konsere harcayan kızı gördüğümde, ilk başta önyargı ile yaklaşmıştım. Ya son paran idareli kullan git karnını doyur mal mısın falan. Ama hikayeyi okumaya başladığımız zaman birden kendimi Jivana’yı haklı bulurken buldum. O deli dolu aptal bir kızdı. Geçmiş yaşamında çok ağır şeyler yaşamıştı ve evsiz ve parasız kalması, geçmişi yanında çıtır çerez kalmıştı.
Rast karakterini başta çok çok sevsemde onun tam anlamıyla manipülatif bir erkek olduğunu düşünüyorum.
A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
Anlat bakalım prenses öcüden korkuyor musun? EN EN GUZEL SON BU KİTAPTAYDI. üçüncü kitaba acilen ihtiyacım var. Bu kitap en durağanı olsa da o son. O SON..... öcü kendi kendini bitirdin aşko
Bir kere daha okumuş olduk
Bu kitabı, aynen bu kitabı üçüncü okuyuşum. Farklı yazarlar, aynı kurgu. İlki Yetenek adında (seri ismi de "Yedi Krallık üçlemesi" eğer merak eden varsa) bir genç kurguydu, ortaokulda okumuştum. Diğeri Bir İz Bırak adında bir genç kurguydu. Şimdi de bu. Üçünü kıyaslayacağım ve bana bir fark bulursanız iletin, olur mu?
İncelememde spoiler vardır.
Başlamadan önce bu kurgunun çok iyi yaptığı bir şeye değinmek istiyorum (bu üç kitabın da ortak özelliğiydi bu): yazdığı dünya gerçekten çok iyiydi. Uzak gelecekte, artık her umudun tükendiği ve pekala gerçek olabilecek bir evren yaratmış yazar. Dünyayla alakalı detayları okurken gözümün önünde her şeyi canlandırabildim. Bunun için yazarı tebrik etmek isterim.
Ama maalesef bütün orijinallik buraya kadardı. Geri kalan her şey o kadar önceden tahmin edilebilirdi ki... Bu arada eğer bu yorumu okuyan ama bu kitabın kurgusunu ilk defa duyan birisiyseniz kurguya lafım yok. Üçüncü okuyuşum ama sonuna kadar okuttu, yalan yok.
Öldürebilen bir kız.
Bu kitapta Juliette'di, Bir İz Bırak'ta Cyra'ydı, Yetenek'de de Katsa'ydı. Üçünün ortak özelliği dokundukları kişiyi saniyesinde öldürmek. Üçü de inanılmaz zayıf (Katsa o kadar değildi ama neyse) ve sevgiden yoksun çünkü kimse onlara dokunamıyor.
Onlara dokunabilen bir erkek.
Hep bir erkek, hep "yeteneği" bu kızların gücüne karşı dayanıklı olmak. Bu kitapta Adam'dı, Bir İz Bırak'ta Akos'tu ve Yetenek'de ise Prens Po'ydu. Üçü de önceden bu yeteneğinin farkında değil. Üçü de yanlışlıkla bu öldürebilen kızlara dokununca anlıyorlar güçlerini (Prens Po ve Katsa birazcık farklı ama spoiler vermeyeceğim- ne de olsa bu kitap için spoiler var dedim, diğer kitap için demedim-, yine de temelde aynı yere varıyorlar). Unutmadan bir de "bana dokunabiliyorsun diye seni sevecek değilim"den evrilen