Bildiğim tek şey varsa, o da sevgimi kazanmaları için, doğmuş olmalarının yetersiz olduğudur. Sevgimi hiç kimseye laf olsun diye, sebepsiz yere veremem. Şans eseri yanımdan geçen, yanımda duran, yanımda doğup yaşayan kimse onun sahibi olamaz. Ben sevdiğim insanlara sevgimle şeref veririm. Şeref ise kazanılması gereken bir şeydir.
Manevi bütünlüğümün hazinesini, bozuk para gibi harcayıp fakir ruhlara, manevi bütünlüğü olmayanlara sadaka olsun diye rüzgarın hakimiyetine terk etmeyeceğim.
Saadetim, herhangi bir sona giden bir vasıta da değil. O; gidilebilecek en son nokta, ulaşılabilecek en büyük hedef. Kendi kendimin hedefi, kendi kendimin sebebi ...
BEN VARIM. DÜŞÜNÜYORUM. VAR OLACAĞIM. Ellerim ... Ruhum ... Bu gök benim ... Benim ormanım ... Benim güzelim ... Dünyam benim .. .
Bunlardan başka ne söyleyebilirim ki? Ciğerlerimi etrafımı saran hava ile doldı.irup, hançeremi yırtarcasına "BEN" diyorum, "BENiM" diyorum.