Eponine’le Azelma, Cosette’e bakmıyorlardı bile. Onlara göre köpek gibi bir şeydi o. Bu üç küçük kızın yaşları toplamda yirmi dört bile değildi ama şimdiden bütün insan topluluğunun canlı bir örneğini sunuyorlardı: bir yanda özlem, öbür yanda hor görme.
Bu Cambronne, bu son saat yolcusu, bu meçhul asker, savaşın bu son derece küçük adamı, bu felaketin içinde bir yalan olduğunu hissediyor, acısı bir kat daha artıyor ve tam öfkeden patladığı ana acı bir alay sunuyorlar: hayat!