Aslı Aslan
@asliiaslan
Şu anda okuduğu kitap
Nora’yla birlikte hayattan hayata atlarken insan kendi hayatını, yaptığı seçimlerini, pişmanlıklarının sebebinin kendi üzülmüş olması mı yoksa başkalarını hayalkırıklığına uğratmış olduğunu düşünmesi mi olduğunu sorguluyor. Bu romanı okurken adeta bir kişisel gelişim kitabı okur gibi düşündüğümü, ve düşündükçe hafiflediğimi, rahatladığımı hissettim.
Bayan Elm’in de dediği gibi: “Hayatı anlamak zorunda değilsin. Yaşaman yeterli.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Pişmanlık duymak ve sonsuza, zamanımız doluncaya kadar duymaya devam etmek çok kolay. Ama esas sorun yaşayamadığımız için pişmanlık duyduğumuz hayatlar değil. Sorun pişmanlığın kendisi. Olası hayatlarımızdan herhangi birinin bundan daha mı iyi yoksa daha mı kötü olacağını bilemeyiz. O hayatlar yaşanıyor, evet ama biz de yaşıyoruz ve asıl bu yaşantıya odaklanmalıyız.
Her yere gidip herkesle tanışamaz, istediğimiz her mesleği yapamayız tabii ama o hayatlarda hissedeceklerimizin çoğunu hissedebiliriz yine de. Kazanmanın nasıl bir his olduğunu anlamak için bütün sporları yapmamız gerekmiyor. Müziği anlamak için gelmiş geçmiş bütün müzik eserlerini dinlememiz gerekmiyor. Şaraptan zevk alabilmek için dünyadaki bütün bağların üzümleriyle yapılmış bütün şarapları tatmamız gerekmiyor. Gözlerimizi kapayıp önümüzdeki içeceğin tadını çıkarmak ve çalan müziği dinlemek yeterli.
“Yani farklı bir yol seçmiş olsan hayatının nasıl olabileceğini düşündün mü hiç?”
“Bazı yolların daha kolay olacağını düşünmek işimize geliyor bence,” dedi, bir şeyi ilk kez fark ederek. “Ama belki de kolay yol yoktur. Yalnızca yollar vardır. (…) Her gün, her an yeni bir evrene giriyoruz. Boş yere hayatımızın farklı olmasını diliyor, kendimizi başkalarıyla ve kendimizin farklı versiyonlarıyla karşılaştırıp duruyoruz ama gerçekte çoğu hayat bir yere kadar iyi ve bir yere kadar kötü.”
Mutlu bir yaşama giden incecik bir yol vardı ve o yol babasının onun adına seçtiği yoldu sanki. Yaşamı için kendi başına alacağı kararlar baştan yanlış olmak zorundaydı. Fakat on beş yaşındayken tam olarak anlayamadığı şey, pişmanlığın ne kadar feci bir his olabileceği ve avuçlarının içinden kayıp giden bir hayali gerçekleştirmeye bu kadar yakınken, babasının nasıl bir acı hissettiğiydi.