a
@aslikadin
affet namustan yana oluşumu çünkü pisliğin ortalığı sardığı bu zamanda iyiliğin af dilemesi gerekiyor kötülükten
modern toplumun göründüğünün aksine özgürlükçü değil aksine daha ahlakçı, baskıcı ve ikiyüzlü olduğunu savunan lawrence, belki de bu kitabın 31 yıl boyunca yasaklanacağını en başından beri biliyordu.
ilk bakışta sıradan bir yasak aşk ya da çarpık ilişki romanı gibi görünen eser, aslında bundan çok daha fazlası. tarımsal ingiltere’den sanayi ingiltere’sine geçişi sert bir şekilde resmeden roman, toplumun nasıl dönüştüğünü ve bu dönüşümle birlikte insanların nasıl yozlaştığını anlatıyor.
romanın merkezindeki karakter lady chatterley yani connie ise bu yozlaşmış dünyanın içinde mutluluğu arayan bir kadın. ama connie yalnızca mutluluğu değil, kendini arıyor aslında. bu arayış; kadınların bastırıldığı bir toplumda bir kadının kimlik mücadelesini, savaş sonrası çöken soylu bir erkeğin kırılganlığını ve sınıfsal statüsü olmayan bir adamın bastırılmış umudunu aynı potada buluşturmuş.
bu üç figür arasındaki ilişki, basit bir yasak aşk üçgeninden ibaret değil. sınıf, beden, iktidar ve modern ahlak üzerine kurulu bir tartışma. bu yüzden çok değerli bir roman olmuş.
spoiler:
eğer kocası savaştan sonra işini kaybetmese ve belden aşağı felç kalmasaydı, connie büyük ihtimalle kendi kimliğini keşfedemeyecekti. onu aldatmaya iten sebep kocasının cinsel yetersizliği değildi çünkü clifford, sakatlanmadan önce de connie’ye yatakta hiçbir zaman istediğini vermemişti. asıl problem onun bir kadın olarak sürekli bastırılmasıydı.
simone de beauvoir’ın “kadın doğulmaz, kadın olunur” sözü bunun içindir aslında. connie’nin kadınlığı, arzuları ve sınırları kendi deneyimlerinden değil, kocasının ve sınıfının ona biçtiği rollerden ibaretti. clifford sakat kalmasaydı onu sokakta, evde, mutfakta ve yatakta ezmeye devam edecekti çünkü bu ataerkil düzenin normalleştirdiği bir tahakküm biçimi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
tanışıp mutlu sona ulaşma klişesinden sonra evliliğin zorluğunu ele almasından diğer klasiklerden ayrılan bir romantizm kitabı olmuş bence. iki karakterin de en büyük sorunu birçok ilişkide olduğu gibi iletişimsizlikti ve bunu çözmelerini okumak çok keyifliydi. ayrıca ana huang'ın yazdığı karakterler arasında en gerçekçi çift buydu sanırım, kadının endişelerini ve adamın pişmanlığını okumak bazı yerlerde kendi ilişkilerimi sorgulattı. karakter gelişiminin harika olduğunu düşünüyorum, zaten bu kitaplardan inanılmaz bir şeyler beklememek lazım çerezlik kitaplar tamamen. geri döner tekrar tekrar okurum, kai ve isabelladan sonra favori çiftim oldular
çarpık serisinden ne kadar nefret ettiysem bu seriye o kadar bayıldım, ana bacı böyle düzgün karakter gelişimi olan adamlardan yazabiliyordun madem bizi diğer serilerde neden deli ettin ya...bu kitabın neden beğenildiğini de anlamadım, entrika yok diye hitap etmedi herhalde. kai ve isabelle en soft çiflerden biri olabilir, ilişkilerinin ve karakterlerinin gelişimini izlemek ve her koşulda birbirlerine destek olmalarını okumak çok keyifliydi. kai karakteri egosuyla başta sinir bozucu olsa da dünyanın en iyi erkek arkadaşları listesinde tartışmasız yerini aldı. bu kitaplar çerezlik kitaplar zaten ve taylor swift'in opalite şarkısı bu çift için yazılmış bence...
savaşın ortasında kalan kadınların sevdikleri için verdiği hayatta kalma mücadelesi...ağlamaktan başıma ağrılar girdi, savaşı bu kadar iyi kaleme alan birkaç yazardan biri hannah. şu gündemde hayatım daha da kötü olsun diyorsanız okuyun, onun dışında türkiye gündeminde kaldırılacak bir kitap değil. korkunç üzücü. savaş korkunç ama kadınlar için daha da korkunç. viann ve isabelle sizi seviyorum
yüz karası kitabıyla tanıştığım yazarın yeni bir kitabını görünce hemen okumak istedim. kitaplarındaki i can fix him evrenini seviyorum, hayatı berbat olan iki karakterin birbirlerinden başta nefret etmesi ve ardından yaralarını iyileştirmeye başlayıp aşık olma süreci okumayı sevdiğim bir konu. burada da ian ve hazel’in ilişkisi güzel olmakla beraber bazı konular havada kalmış gibi hissettim. ian’ın grup arkadaşlarına daha fazla değinilmesini isterdim, hazel’in annesi ve üvey babasıyla olan ilişkisi çok yüzeysel oldu bence. charlie karakteri güçlüydü ama yoktu, ne demek istediğimi
kitabı okuyanlar anlayacaktır. kitap oldukça akıcı ama yüz karası kitabındaki gibi iyi bir karakter gelişimi yok malesef. yine de koca pençe ve holly karakterlerini çok özleyeceğim
