Kim bakar gözlerime
bir çocuk masumluğuyla
senin gözlerin olmasa.
Kim tutar buz kesmiş ellerimi
bir anne sıcaklığında
senin ellerin olmasa.
Kim çeker nazımı, kaprisimi, gururumu
bütün yıkılası yönlerimi velhasıl
senin vefan olmasa.
Kim anlar yıkılmışlığımı, alınganlığımı
o minicik çocuğu içimdeki
senin yüreğin olmasa.
Kim arar ıssızlığa dost telefonumu
senin sesin olmasa.
Kim paylaşır karanlığımı;
kim ışıtır, ısıtır
senin nurun olmasa.
Kim sever, sevebilir
her şeye, her şeyime rağmen
kim bırakıp gitmez beni
Sen olmasan?!..
(Kaplan Kozanoğlu)