ALİ ŞAMİL ARİÇ
@aslmis
22 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
İçine girdiğimiz haller bazen bizi öylesine sarıyor ki benliğimizi üzerinde işlediğimiz bu zeminin adeta kendisini hayat biliyoruz, bu sebepten kendimizi çok yerde ölümlere mahkum ediyoruz. Bu biraz hayatın nazından çünkü hayat elde edilen bir şey değil daha ziyade yaşanan akıştan ibaret, insana resimlerden fazlası kalmıyor her ne olursa olsun, benliğimizin bu zaman karşısındaki tekilliğini teskin etmenin bir yolu yok fakat kalp hüzün duygusu ile her şeyin yanına ilişip zamanın bir noktaya düğümünü, aciz bırakışını ipek bir örtüyle aşıyor. Her menfi şeye üzülmek bir yanda şöylece dursun onunla beraber sevilen bir hatıra sevildiği sürece yaşar. İnsanın içi büyümez hep çocuk, onun aşkı ve sevgisiyle son güne kadar güzeli görmekte ısrar ettiği sürece de görüyor. Kuşlar uçar manzaralar yiter, yitsin, kalp için bir dünya hazırlanmıştı bunu görüp yaşadı ve görerek yaşar, insanların hepsinden daha büyüktür güzel hissi o tüm varlığı kuşatmıştır endişeye de mahal bırakmaz bu sebeple...
Planck uzunluğu ışığın ayrılamaz bir bütün olarak gözlemlenebildiği tek mesafeye denir. Yani bilinen en küçük ölçü, evrende ne kadar çok planck vardır diye düşünüyoruz zihnimizi bulandıran ve yakan şey. Mesela en küçük ölçü dendiğinde her zihin bu bölünemezliği aşmak ister ama günün şartları ve gözlem buna izin vermiyor. Fakat iş aslında son ölçekte de aynı görünür. Evrene dışardan bakarsanız o 100 milyar ışık yılı mesafe tamamen bölünemez bir aynı anda varlık boyutu olur. Diğer bir deyişle Tüm evren bir planck uzunluğunda oluverir. Yani her şey başladığı yere döner burada ölçü dünyasının kasveti, kendini yakan bir şiire teslim oluverir.
Hak ilminde bu alem, bir nüsha imiş ancak;
Ol nüshada bu adem, bir nokta imiş ancak!..
Ol noktada gizlidir nice nice bin derya;
Bu alem o deryadan bir katre imiş ancak!..
NİYAZİ MISRİ
