Durun, ses çıkarmayın artık! Fısıldamayı da kesin ! Duymak istemiyorum sizi, hem anlamıyorum da ne yaptığınızı... Susun diyorum size, niçin dinlemiyorsunuz?...
O gece konuşan yalnızca gözyaşlarımdı, uyanık olduğumu bilen sadece yorganım, titrek nefeslerimi gizleyecek kadar ağır yorganım... Sonraları birbirinin tekrarı olan aynı olaylar.. benim sessizliğimin üzerine inşaa edilmiş mutluluk. Belki de benim hayattaki rolüm, bana biçilmiş kaftan zaten buydu ; sessizlik..