Bugün içimi bunaltan işten ayrıldım. İlk saatler keyfime diyecek yok tabii ama sonra yine aynı rutinler.. Gün geçtikçe hayat daha bi tatsızlaşıyor.. Büyüdüğümüz için mi, yoksa hakikatte memleketin ahvali böyle mi karar veremedim. Birkaç gün önce mutluluğun tercih olduğunu düşünüyordum. Şimdi hiç içimden gelmiyor. Tercih değilmiş demek, en azından öğrenmiş oldum.. Allah memleketin hak ettiği şekilde işlemesini nasip eylesin. Başka nasıl dua ederim bilmiyorum.. O kadar haber var ki gözümüzün feri kalmadı. Sebep olanları Allah affetsin.