Bomba beni yandan dürtüyor. “Sana bir takma isim bulduk,” diyor. Kilitli kapıları aşıp da geldiğini görmedim bile.
“Ne?” diyorum cırlak sesle. Hiç olmadığım kadar yorgunum, buna karşın yedi yıl boyunca dinleyemeyeceğim.
Yalancı demesini bekliyorum. Hınzırca sırıtıyor, ketumluğu üzerinde. “Başka ne olabilir? Kraliçe.”
Sabit tuttuğum için bıçak elini kesiyor. Küfrederek kanayan parmağını ağzına götürüyor. “Buna ne gerek vardı?”
“Eğlencesine,” diyorum, sonra da hançeri gırtlağından kasten yavaşça çekiyorum.