Insanların basit aşklarına dayanamıyorum.Ben ki,yitirdiklerimi onun omzunda,karanlık bir gündüzde hıçkıra hıçkıra ağlayarak,teselli bulmaya çalışırken onun beni her geçen gün bu acının geçeceğine temenni verirken aslında beni eğlenerek kandırdığını ve acıma zerre saygı duymayışını hala göz yaşlarımda hissediyorum.Ben ki acıma her geçen gün acı katışını,kendi çıkarları uğruna çocuksu ve henüz büyümemiş ruhumu satın alıp, değersizce sağa sola savuruşunu hala bedenimde hissediyorum.Ben ki beni sayısız kere zihnen ve bedenen aldattığını bana değersiz ve hala çocuk" olduğumu vurgularcasina sakınmadan zevkle açıkladığını hala zihnimde hissediyorum.Ben ki,onun zavallı olduğunu, kendi çapımda, "çocukça"kelimelerle,yine kendi çapımda yüreğinde artçı depremler yaratmak isterken,bana ben mi zavallıyım diyerek,ruhuma nasıl acı acı güldüğünü hala geçmiş hayallerimde hatırlıyorum.Ben ki,ona günlerce ağlayarak yazdığım mektubu onun okumadan bir kenara attığını,mektupla beraber beni de böldüğünü hala hislerimde hissediyorum.Ben ki hala o gecenin/gecelerin acısını ,her gece göz yaşlarımda tekrar tekrar hissediyorum,usulca, hiç bir saliseyi, dokunuşu atlamadan..