âsude firdevs
@asudefirdevs
ruhsal politikamın şiirsel izdüşümü
{kurban}
yalnızca kesilen değildir.
bazı insanlar
yaşayabilmek için de sunar kendini.
kurban;
bir kaybın değil,
yakınlaşmanın ritüelidir bazen.
insanın, en sevdiğini
elleri titreyerek ateşe bırakışı.
yalnızca adanmak değildir.
o;
benliğin çözülmesi,
“ben”in kabuğundan çıkıp
bir başka kudrete değmesidir.
kurbanda insan
ölmek istemez,
kendinden eksilmeyi göze alır.
çünkü bazı hakikatler
ancak eksilerek yaklaşır ruha.
kan burada
yalnızca kan değildir.
kopuşun görünür hâlidir.
bir şeyin geri dönmemek üzere
alınışı, akışı.
Reklam
"her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir. çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder."
çığlığını taşıyoruz,
doğarken yıktığımız her mabedin.
toprağını saklıyoruz—
ölüp de gömülmediğimiz sessizliklerin.
âsude firdevs
âsude firdevsgecenin koynundan yükselen bir cenaze çanıyla fırlamıştım yataktan.
boğucu bir nevresimin pençesinde, kıvranırken
kadife küfler dökülüyordu,
nefesimden.
yeni bir yaşam var oluyordu, belki de, çürüdüğüm her yerden—
uçsuz bir karanlığın ortasında,
bulantımın sancısıyla koşuştururan,
camları tenimi aşındıran kırık pusulamdan yalvarırcasına medet uman, ben.
umduğundan yiten,
yittikçe dirilen, yine ben—
işte orda,
uzakta, çok uzakta
bir ışık belli belirsiz—
mahmur mezarlarım ki
aşiyan,
zifiri dipsiz.
âsude firdevs
âsude firdevsReklam