âsude firdevs
@asudefirdevs
ruhsal politikamın şiirsel izdüşümü
24 Ekim 2003
17 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
kendini bana sunan her şeyi, yetişmekte, solumakta ya da ölmekte olan her şeyi ya da ölmüş olanı daha da büyük biçimlendirmem gerek. doğanın, yaşamın, düşlerin, duyguların bana sunabildiğinden daha çoğunu yaşamam, daha çoğunu algılamam, daha büyüğünü duymam gerek. her nesneyi, her canlıyı, herhangi bir insanı, anlık her görüntüyü yaşantıya dönüştürmeliyim. yaşamı büyütmek, kendimce geliştirmek, derinleştirmek, genişletmek, rüzgarlarla estirmek, yağmurlarla yağdırmalıyım, ta ki kendimi canlı ya da cansız, doğmuş ya da doğmamış tek bir nokta olarak görene dek. ve kendi üzerimde kurduğum bu egemenlikle ölümü de büyütmem gerek. yaşamım, ölümüm; her yaşam, her aşk ve her ölüm olmalı.
"her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir. çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder."
çığlığını taşıyoruz,
doğarken yıktığımız her mabedin.
toprağını saklıyoruz—
ölüp de gömülmediğimiz sessizliklerin.
âsude firdevs
gecenin koynundan yükselen bir cenaze çanıyla fırlamıştım yataktan.
boğucu bir nevresimin pençesinde, kıvranırken
kadife küfler dökülüyordu,
nefesimden.
yeni bir yaşam var oluyordu, belki de, çürüdüğüm her yerden—
uçsuz bir karanlığın ortasında,
bulantımın sancısıyla koşuştururan,
camları tenimi aşındıran kırık pusulamdan yalvarırcasına medet uman, ben.
umduğundan yiten,
yittikçe dirilen, yine ben—
işte orda,
uzakta, çok uzakta
bir ışık belli belirsiz—
mahmur mezarlarım ki
aşiyan,
zifiri dipsiz.
âsude firdevs