ruhumun mürekkebi damlıyor şu kara kağıda.
siliniyorum yavaş yavaş, silkiniyorum da.
tıkanıyor gökyüzünün yorgun damarları,
soluyor rengi.
ne gece ne gündüz artık.
her şey ve hiçbir şey içinde
tanımsızlığın tanımını yaşıyorum.
göğüne çiçek diken dünya
küs artık tüm evrene,
asırlardır bir sene etmedi, etmeyecek.
hapsediyor benliğimi bu puslu sonsuzluk
ve terk ediyor nokta virgülünü.
şimdi daha da meçhul,
devrilen cümlelerime direnen anlamlar.
03.06.2020