"her aşktan böyle bir şiir kaldı bende,
yaşamımın bir dilimini özetleyen.
unutuşun çiçekleri bunun için hiç açmıyor
donuyor bir gülüş tek bir dizede.
yaşanmış yüzlerce anı, buruk bir özlem
çivileniyor beynimin bir yerlerine.
geride -hayır- acılar filan da kalmıyor
bir boşluk yalnızca, uçurumlara özenen.
nefret ediyorum ve seviyorum seni.
girdiğin bütün kapıları açık bırak
birazdan git diyebilirim çünkü..
çağım yalnız bırakmıyor beni,
ellerini tutuşumda, usulca öpüşümde dudağını
çağım aramızda çekilen kanlı bir bayrak
uzayan, akan bir irin yolu gibi.
sözcükleri güden çobanları var kalbimin
beynimin yaşamı saran kıskaçları.
bitsin dediğim yerde bunun için başlıyorum
yitirdiğim her şeye dönüp de bakmam bundan.
sensin yalnızlığa uzanan yolların düğüm yeri
ama şu anda içimde öyle çoğulsun ki
böyle irkilmezdim dünyayı kucaklasam.
çapraz yalnızlıklar astım göğsüme
yollarda bir savaşçı gibi yürüdüğüm doğrudur.
gözlerle, dillerle kuşatılmış bir ülke
kalbimdir ona tek sınır.
susmayı bunun için severim bir çığlık gibi,