âsude firdevs
@asudefirdevs
ruhsal politikamın şiirsel izdüşümü
insan olmak bengi bir nisyan değil miydi,
ben de unutuyorum işte.
şu son birkaç yıl
müzmin bir düşüşten başka bir şey değildi.
yerini yitiren yeniden yerleşemez, diyor şair.
belki çoktan yitirdim yerimi.
çünkü ben kendime tutunamıyorum.
çünkü ben dünyaya tutunamıyorum.
sevgilim, özür dilerim.
ben sana dahi tutunamıyorum.
anla işte ruhuma sığınak belledim seni.
dilimin varmadığı her cümleye ses oldun.
düşüyorum işte, tut beni.
sarıl bana, öyle sımsıkı, öyle hiç bırakmayacak gibi.
işte şimdi bu mahşer gününde sevgilim,
yok oluşumun eşiğindeyim..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin,
hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar?"
"kendimin kendimle savaşı bu.
kendimle ertelenmiş sözcüklerimin savaşı.
korkularımızın esiri olmuşuz.
ertelenmiş bir yaşam var sırtımızda;
ertelenmiş sevdalar yaşarız,
ertelenmiş dostluklar,
ertelenmiş kendini buluşlar.
en çok da yüreğimizdeki parıltıları erteleriz.
oysa sevmek daha kolay gözükür korkmaktan
sevsek hesapsızca,
aşık olsak ertelemeden yüreğimizdekileri."
"şimdi biz neyiz biliyor musun?
akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
birbirine uzanamayan
boşlukta iki yalnız yıldız gibi."
bir ağaca yaslanıyoruz,
ağaç alev alıyor tutkumuzdan.
biz doğayı koruyoruz,
bir orman yanıyor ruhumuzdan.