tek bir şiire ait olamadım hiçbir zaman.
tüm seslerde biraz yankılandım
tüm renklere çalındı raksım.
yaşamın özüne bulanmak istedim;
su gibi akmak,
bulut olup yağmak.
toprağımda yeşermek istedim
ve gün gelip solmak,
başka hayatlar solumak.
âsude firdevs
bu harabe inşaatın toz kokan duvarlarında,
kara güller açmış dantel elbisemin
uçuşan yapraklarında;
seğirten hüznüm ve saklı gülüşlerim,
boğuluyorum umudumda.
yoruluyorum ve de yoğruluyorum,
sığamıyorum hiçbir avuca.
sımsıkı sarılıyorum kaybettigim her kanda, karanlıklarıma.
tutunamıyorum fakat savruluyorum
savunamıyorum da rüzgarımı,
yeniliyorum girdabımda.
belkiler, neyseler, keşkeler.
ve bu küçük kelimelere sığdırdığım
koskoca düşler.
altında ezildiğim ipekten yürekler.
âsude firdevs