on binlerce kara dalga
izliyorum, dalıyorum, gülüyorum
yazmaya kadir değildim,
şair hiç değildim...
kalemim âciz, hissiyatım yoksul
kesilse canımdan teller kopar
canımın tellerini
kesmeye gitmesin ellerim
ormanlarimi şenlendiren...bahar kokulu kara teller
bakışlara kara aksettiren hakikatte baharlardı
yüzbinlerce çiçek var
içime çektikçe ciğerlerimde açan çiçekler
arasına ay ışığı süzülmüş
kara gecelerde
kara saçlarına
kaç koyu acıyı biriktirdin
kara saçlarının arasında, söyle
kaç neşe taşıdın tellerinde
kim üzdü saçlarını böyle...
destanlar sakladın sükûtunda gizli
çileler sakladın aralarında
saçlarının
kara güller vardı anne
rüyalarımda, kendimi bulamadığım zamanlarımda
sen bilemezdin
umuda giden yollardı, kara tellerin