belki her şey bir gün herkes tarafından unutulacak, belki biz bile unutacağız şahit olduklarımızı, belki daha büyük kayıpları olanlar bile unutacak hatta... ama herkesin bu dönemde verdiği sınavlar, devam ettiği günahlar ve sevaplar -bu durumdayken bile- hassasiyetler o insana kalacak. fark ettim ki şöyle bir süreçte bile kötüler ders almıyor hatta daha da kötü oluyor, iyiler ise her şeyi kendinden bilip daha da iyi oluyormuş. felaketler sadece insanın içindeki özü daha fazla ortaya çıkarıyor yoksa insanda olmayanı ortaya çıkarmıyormuş.
Ey Endülüs'ün gül bahçesi hatırlar mısın?
Dallarında yuva kurduğumuz o günleri
Ey Dicle dalgası, bizi sen de tanırsın
Mahzun çağlayışların hala öykümüzü anlatır...