asya
@asyak_
İnsan bazen ne kendi içine sığabilir ne de kendinden kaçabilir.
Yabancı hissettirmeyen bir taşra hikâyesi bu, Anadolu'yu kokluyoruz adeta. İç savaş sonrası çürüyen bir toplumun içinde, giderek çürüyen hayatlar… Şiddetin ailelerin içine sızdığı, ruhunu bu çürümeden muaf tutmanın neredeyse imkânsız olduğu evlere doğan çocuklar..
Ölüme mahkûm edilen Pascual Duarte, hapishanede geçmişiyle hesaplaşır. Çocukluğunun travmalarını, köyünü, annesini, babasını, Rosario ve Mario’yla kurduğu kardeşlik bağlarını, evliliklerini ve çocuğunu anlatır. Pascual’ın dünyasında ilişkiler şefkatten çok acıyla örülüdür: her gün dayak atan bir baba, aşağılayan ve sevgisiz bir anne, evden kaçıp fahişeliğe savrulan bir kız kardeş, doğuştan engelli bir kardeş…
Böylesi bir ruhsal iklimde yetişen bir insan, kendine nasıl bir gelecek kurabilir?
Hayatının kontrolünü kaybetmiş, kendini güçsüz hisseden bir insan için şiddet bazen bir tercih değil; dayanılmaz olanı tersine çevirme çabasıdır. Pascual’ın şiddeti, çocukluğundan itibaren biriken ve hiçbir ilişkide tutulamayan içsel yıkımın dış dünyaya savruluşudur.
İçimizde aşağılayan annenin sesi susturulamadığında; içsel anneden kaçış mümkün olmadığında, dışarıdaki anneyi katletmek bir çözüm yanılsaması gibi görünebilir. Ancak bu şiddet onu özgürleştirmez; tam tersine kendi yazgısına daha sıkı bağlar.
Pascual bir cani midir, yoksa bir kader kurbanı mı?
Neye yakından baksak görüşümüz değişir, hikayenin boyutları çoğalır. Bazen bu nedenle yakından bakmak istemeyiz, dünyayı siyah ve beyaz görmek daha kolayımıza gelir. Oysa yakından bakarsak Pascual hem şiddetin içine doğmuş bir mağdur hem de şiddeti yeniden üreten bir faildir. Pascual hem bir katil, hem de törenin dayattığı erkekliğin, şiddetin ve sevgisizliğin altında ezilmiş; sonunda kendi varoluşunu
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ve sonunda yola çıktığımda, kendi etimi kemiğimi ya da kendi anılarımı taşıyan kişiden başka hiç kimseden ayrılıp uzak yerlere gitmek isteği yoktu içimde... Ve dünya, suçumdan kaçmak için yeterince büyük değildi...
Ne var ki eşek yu-ilara nasıl bağlanıyorsa, insan da öyle bağlanıyor törelere. Erkekliğim bağışlamamı engellemeseydi bağışlardım, ama işte bu dünya böyle gelmiş böyle gider ve akıntıya kürek çekmek boşunadır.
İşler hiçbir zaman ilk bakışta düşündüğümüz gibi çıkmaz; daha yakından görmeye, incelemeye başladığımızda öyle bek-lenmedik, öyle bilinmedik yönleriyle karşılaşırız ki bazen ilk izlenimin anısı bile silinir gider; düşlediğimiz yüzler de, tanımadığımız kentler de böyledir işte, iyi kötü canlandırırız kafamızda, ama gerçekle karşılaşınca bir anda düşümüzdekilerin hepsini unutur gideriz.