Bugün de kendime sustum,
kimse duymasın diye değil,
anlatmaya gücüm yetmediği için.
Kalabalıkların ortasında
adımı unutacak kadar yalnızdım.
Herkes bir yere yetişirken
ben içimde kalanlara takıldım.
Zaman iyileştirir dediler,
zaman sadece alıştırdı.
Aynı boşluk,
daha tanıdık artık.
Gülümsedim yine,
sorular bitsin diye.
Bazı yaralar var ki
üstü kapandıkça derinleşiyor.
Ve gece…
herkes uyurken
ben, kendimden kalanlarla
bir gün daha yaşadım.