athy

Reklam
Otobüsün en arkasında, sınıfın en sığ köşesinde, hastane koridorlarının en tenha tarafında oturanlar, bekleyenler bilir içimize attıklarımızın ne kadar ağır olduğunu...
... Belki de kurtarılmayı istemiyordum. Belki de unufak olmayı, toz haline gelmeyi istiyordum.
Bu yıkılan kaçıncı umudumdu saymadım, ama bildiğim tek bir şey vardı, o da son olmayacağıydı.