"Ben de her koşulda uyurum, bir nevi intihara benziyor."
"Uyumak mı?"
"Bu dünyadasın ama değilsin. Acıyı hissemiyorsun. Düşünceler kafanda dolanıp durmuyor. Varlıkla yokluk arasındasın. Dünyaya verilen koca bir ara gibi."
Unut, unut, unut.
İşin en kötü tarafı, en güzel anıların en kötü olanlara göre daha kolay unutulmasıydı.
Kalpler yaralarını saranı değil, onu parçalayanı hatırlardı.
"Düşünmemeye çalıştığın anılar var mı?"
"Herkesin vardır, çektiğin acı geçse bile bir zamanlar acı çekmiş olduğun gercegi geçmiyor."
Acıyı unutamıyorsun