r.
@auraro
113 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
“annemin sürekli anlamaya uğraştığını gördüm. annemin özür dilediğini, senin değil benim suçum dediğini, tıpkı birilerinin onun utancını ortadan kaldırmasını beklediği gibi benim utancımı ortadan kaldırdığını gördüm. annemin mücadele verdiğini, didindiğini, umut ettiğini ve vazgeçtiğini gördüm.”
Reklam
ailenin içinde kendimi kaybedeceğime yalnızlığı tercih ederdim, ailemi kaybetmiştim.
bard dışarılardaydı, hep dışarıya kaçmıştı o, her zaman uzaktaydı, ya tekne kullanıyordu ya da sevgililerinden biriyleydi, bense ailemle birlikte evde kalıyordum çünkü annem hastalık derecesinde kaygılanıyordu benim için. onun endişeleri bana da geçti.
diğerleri bir yerlere gitmeyi planlıyorlardı, herkes neşeli, kıpır kıpırdı, ben hariç, herkes keyifliydi, ben hariç, diğerleri işleri yardımlaşarak yapıyordu, ben hariç, bavulumu taşımama kimse yardım etmedi.
annemin dramlarına tahammülüm yoktu. annemin gözyaşları ve kendi duygularımı hissetmeyi imkansız kılan o şiddetli, baskın, ezici duyguları.
Reklam