Şüpheye düştüğümüzde ne yapmalı? Bizim için doğru olanın ne olduğunu nereden bileceğiz? Bütün psikiyatrlar, bütün kariyer danışmanları, bütün Disney prensesleri biliyor bunun cevabını: "Kendin ol." "Kalbinin sesini dinle."
Ama birinin bana açıklamasını gerçekten, gerçekten çok istediğim şey şu: Ya kişi güvenilmemesi gereken bir kalp taşıyorsa?
Müthiş bir ızdırap bu ve benim de anlamaya yeni başladığım bir başka şey de şu: Kendi kalplerimizi seçemiyoruz.
Neden bu şekilde yaratılmışım? Neden hep yanlış şeyleri önemsiyor, doğru şeyleri hiçbir şekilde umursamıyorum? Ya da başka şekilde söylemek gerekirse: Sevdiğim ya da önemsediğim her şeyin bir illüzyon olduğunu bu kadar net görebiliyor ve yine de nasıl oluyor da yaşamaya değer her şey -en azından bana göre- yine bunun cazibesine yatıyor?
Biyolojinin mahkumu insanlar için merhamet denen bir şey yoktu: Bir süre yaşıyor, biraz takılıyor ve ölüyorduk, sonra bir çöp gibi toprağın altında çürüyorduk. Zaman hepimizi çok geçmeden yok ediyordu.
İnsanlar yüz yıllardır hiddetleniyor, ağlayıp zırlıyor, bir şeyleri yok ediyordu ve kendi önemsiz şahsi hayatları için ağıtlar yakıyordu - ne anlamı vardı ki? Bütün bu yararsız kederin? Kırdaki zambaklara bak. İnsanlar neden bir şeyler için endişeleniyordu ki? Bizler, sezgili varlıklar olarak yeryüzüne bize ayrılan kısacık zamanlarda mutlu olmak için konmamış mıydık?