Eğer bir atomun %99,99999’u enerji ve % 0.00001’i fiziksel maddeyse, o zaman ben bir şeyden çok bir hiçim! Öyleyse neden ben aslında fiziksel dünyadan çok daha fazlasıyken dikkatimi o fiziksel dünyanın küçük yüzdesine veriyorum? Mevcut gerçekliğimi duyularımla algıladığım şeylerle tanımlamak, yaşayabileceğim en büyük kısıtlanma değil midir?
Aşina olduğunuz sapkınlıkları düşünün: Nekrofili, fetişizm, tecavüz, seks cinayeti, sadizm, mazoşizm, röntgencilik, pedofili ve daha niceleri. Her birinde apaçık haliyle ya da gizli ama düşlemin temelinde düşmanlık, intikam, zafer ve insanlıktan çıkarılmış bir nesne bulunur. Henüz derinlere inmeden bile bu durumların çoğunun ana niteliğinin, birinin başka birine zarar vermesi olduğunu görebiliriz.