İnsan birdenbire kendini tanıyamaz oluyor. Beden kendini yabancı ve korkmuş hissediyor. Alışkın olduğun o hal ve sahip oldukların birden itici gelmeye başlıyor ama öyle zırt diye başka biri de olamıyorsun.
-Ben nasıl senin babansam, o da benim babamdı, ölmesi hoşuma gitmedi, üzüldüm.
-Babalar ölmemeli.
-Haklısın.
-Anneler de ölmemeli.
-Katılıyorum.
-İnsan ölünce birazcık rüya görüyor mu?
-Maalesef… Rüya görmek yok. İnsan yok olup gidiyor.
-Acıyor mu?
-Hayır. Hiçbir şey hissetmiyorsun. Bütün hayvanlar ve bitkiler yaşlandıklarında ölür. Tehlikeli bir şey değil.
-Annem ve sen de mi öleceksiniz?
-Evet, biz de öleceğiz.
-Siz öldükten sonra ben yaşamaya devam mı edeceğim?
-Evet.
-Umarım ben de sizinle birlikte ölürüm.
-Böyle hissetmen güzel ama büyüdüğünde başka türlü düşüneceksin.