Sessizliğin içinde kaybolmak istiyorum.Rüzgârın bile sesini duymayayım.Sonsuz bir gökyüzü altında uzanıp güzel günler düşleyeyim.Kuş cıvıltılarına bile ihtiyacım yok.Sadece sessizlik.
Sahte bir benliğe "olana" değil de "olması gerekene" inandırmıştım kendimi.Ve bu benliğe ayak uydurmaya çalışırken tökezlediğimi de biliyordum fakat ayağıma takılanın bizzat ayak uydurmaya çalıştığım şey olduğunu göremiyordum.
İçimde çok büyük bir ağlamak var.Bir ağacın altında oturarak hem kendime, hem bütün insanlara, hem börtü böceğe, kurda kuşa.Bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum..
