m.
@ayanaumo
22 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
aslında neden sürekli kendi evini yakıp yıktığını anlamak istiyor insan.
Reklam
...ama görebildiğim şey şu ki, bazı şeyler olur. korkunç şeyler. herhangi birimizin tek yapabileceği, bunlar bizim başımıza mı geliyor yoksa bizim için mi oluyor, buna karar vermek.
Her şey daha da kötü hale geliyor çünkü her çocuğun beş saniye önce bebek olduğunu fark ediyorsun ve kim bir bebeğe bağırabilir ki? Ama sonra sen kendininkilere bağırıyorsun, eğer yapabilirsen tabii, berbat bir insan oluyorsun. Çocuğun olmadan önce iyi bir insan olduğunu düşünebilirdin, dolayısıyla bir canavar olduğunu sana gösterdikleri için gizliden gizliye onlara güceniyorsun.
Normal insanlar, bu kadar kötü hissetmeyi hayal bile edemediklerini, muhtemelen ölmek isteyeceklerini söylerlerdi. Bunun ölmek istemekle alakalı olmadığını açıklamaya çalışmadım. Daha çok yaşamıyor olman gerektiğini düşünmekle, yorgunluğu iliklerinde hissetmekle ve bu yorgunlukla gelen aşırı derecede korkuyla bir ilgisi vardı. Yaşamanın doğal olmayan gerçeğiyse önünde sonunda bir şeyleri onarmak zorunda olmaktı.
Malvern'a, sakin Malvern'a geldiginde, bir köşede durup Edward Elgar'in müzik dersi vermeye veya Clee Hill'i seyretmeye giderken bu yolları yürüdüğünü hayal eden, Housman'in özünü yitiren ülkesi için burada gömüldüğü kederi kendi içinde, kendi etinde duyumsayan birine benzeyecekti bu yabancı. İşte o anda cız edecek birkaçımızın yüreği; bileceğiz ki kıymetli bir an yaşanıyor
ve biz orada değiliz.
Ne kadar istesek de boşuna; bir zamanlar sonsuza dek bizimmiş gibi görünen, elimizden kayıp gitti çoktan.
Reklam