Onu kucaklamak isteyen kollarımı.
Yüreğimi açtığında, sarsılmayacak mıydı?
O yürekte tuttuğu o kocaman yeri sonunda keşfettiğinde?
Artık bir mezar kadar sessizim..
Biz ölüler, kayıtsızlığımıza rağmen heyecanlıyız. Bir hayvan barınağında sahiplenilmeyi bekleyen terk edilmiş köpekleriz.
Yüzümüzü örten bez yüzünden biz onları göremiyoruz, bize değip geçtiklerini hissediyoruz.
Jean-Louis Fournier bedenini incelenmesi için bilime bağışlamıştır ama bu sırada hissetmeye, hatırlamaya ve otopsisi incelenirken her şeyi gördüğünü söyleyerek anlatmaya devam ediyor.
İnanılmaz bir bakış açısıyla yazılmış bir kitap, ilginç sorgulamalara daldığım anlar oldu..