Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
Mayıs 2025
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 2019
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
Mon autopsie
Orijinal Dil:
Fransızca
Orijinal Ülke:
Fransa
ISBN:
9789750843846
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kara mizah seven bir okuyucu iseniz bu kitabı okunacaklar listesine ekleyebilirsiniz. Ayrıca yazar, kitapta tasarladığı içsel sorgulamayla okuyucuyu etkilemeye çalışmaktadır. Bunu yaparken de ölmeden önce kendini öldürüp kendi otopsisini yapmaktadır.
Yazarın yapmış olduğu bu kurgu ölüm ve yaşam, insan benliği ve insan ilişkileri, yaşanılan pişmanlıklar ve gözlemler üzerine kuruludur. Yazarın amacı kitabın ana temalarından biri olan ölüm konusu üzerinden okuyucuya hayatı sorgulatmayı amaçlamaktır.
Klinik otopsi içerisinde üç kişi vardır. Biri malum otopsi masasında uzanan yazar, biri onun otopsi işlemlerini yapan karakter ve bir diğeri anlatılanlara uzaktan şahit olan siz değerli okuyucu. Yazar olduğu konumdan keskin gözlemleri ile alaycı bir dil kullanarak zaman zaman hüzne de başvurarak zekice bir anlatım sunar. Ölüm sonrası kendine dışarıdan bakan yazar hem bireysel hem de toplumsal eleştiriler yapmaktadır.
Kitaptaki anlam derinliği bireyin kendini sorgulaması, neler yaptığına ve neler yaşadığına cevaplar araması aslında bir yönüyle felsefi bir bakış açısı sunuyor. Yazarın kendi içerisinde yaşadığı yaşam ve ölüm konusu aslında evrensel bir mesele haline dönüşüyor.
Kara mizahla karışık felsefi düşüncelere dalıp sorgulama yapmak isteyenlerin okumak istediğini düşündüğüm bir eser.
Keyifli okumalar dilerim…
‘Hayatımı aşık olmakla geçirdim. Yüreğim daha düne kadar iş görüyordu. Yepyeni maceralara her zaman hazırdı.
Sevmek fiilinin çekiminde kimse beni yenemezdi. Bütün zamanlar, şimdiki zaman, geçmiş, gelecek zaman. Bütün kipler. Heyhat, emir kipi hariç.’
.
Düşünün: Öldünüz ve bedeninizin toprak altında kalmasındansa bir faydası olsun diye bilime bağışladınız onca sene içinde yaşadığınız bedeni. Sonra bir tıp öğrencisi gelip sizi incelemeye başladı. Neler olurdu devamında?
Fournier bu noktada anlatmaya başlıyor. Öğrencinin ellerindeki bedeni yavaş yavaş incelenip kesilip biçilirken hayatını da masaya yatırıyor. Mizaha olan sevgisi, güzelliğe olan tutkusundan örnekler verirken; ‘bir hayat nasıl olmalı’ diye de soruyor sanki.
Doya doya yaşamanın, başkalarının ayak izlerine basmadan kendi ayak izlerini bırakmanın nasıl da hafiflettiğini rahatlatıcı ol.
.
Jean Louis Fournier okumak bana iyi geliyor, bunu diyebileceğim çok az yazar var. Okuduğum dördüncü kitabı Otopsim de şaşırtmadı. Yazarın bendeki etkisini şöyle özetleyebilirim: Empatiden öte yazdıklarını başıma gelmişçesine yorumlamaya başlıyorum onu okudukça. Engelli çocuklarından mı bahsediyor, eşini kaybetmekten mi bahsediyor, hemen özne ben oluveriyorum. Üzülüyor, şaşırıyor hatta tökezliyorum.
.
Velhasıl yazarı pek seviyor size de Otopsim dahil her eserini canıgönülden öneriyorum
.
Aysel Bora çevirisi, Nahide Dikel kapak tasarımıyla ~
"Gülmek bir insandan diğerine giden en kısa yoldur."Edebiyat
Otopsi masasında kesilip biçilirken hayatını masaya yatıran bir Fournier. İç ses, kadavranın üzerinde çalışan kadınla bir bağ kurma derdinde. Yalnızlık ölünce bile çekilir dert değil demek. Hazır uzanmış masaya, hani zaman da bol, geçmişe gitmeden olmaz. Biraz özeleştiri yapıyoruz, biraz övüyoruz kendimizi, biraz pişmanlıktan, biraz iyi ki’den koyuyoruz. Mizahla silip parlatıyoruz sönük kalmış kısımları. Burukluklara dikiş atıyoruz.
Yani, Fournier, güzel. Her zamanki gibi muzip. Süslenmeye ihtiyacı olmayan cümleler, akıp gidiyor. Ama yine de bir şey eksik bu kitapta.
Bu, benim Fournier’den okuduğum dördüncü kitap. Hepsinde benzer bir üslup, yaklaşım, yöntem olsa da, her birinin kendine ait bir kimliği vardı kitapların. Ne bileyim, 
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam ’ı okurken ‘çocukluk’ gözlerini kırpıştırıyordu. 
Dul’u okurken, yaşlılık ve yalnızlık belini tutarak oturmaya çalışıyordu. Otopsim ise, diğer tüm kitaplarına biraz benzemiş, hepsinden biraz olmuş, ama kendi kimliğini bulamamış gibi geldi bana.
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam ’ı okurken ‘çocukluk’ gözlerini kırpıştırıyordu. Dul’u okurken, yaşlılık ve yalnızlık belini tutarak oturmaya çalışıyordu. Otopsim ise, diğer tüm kitaplarına biraz benzemiş, hepsinden biraz olmuş, ama kendi kimliğini bulamamış gibi geldi bana.Ölümümden diriyim.İnceleme
Bir gün uyanamıyorsunuz ve kadavra olarak gözünüzü bir odada açıyorsunuz. Etrafınızda olan her şeyden haberiniz var. Sadece acı çekmiyorsunuz.
Yazar Fransız Edebiyatı'nın yaşayan devlerinden bana kalırsa. Her kitabında hayatını ve sıkıntılarını anlatıyor. İlk olarak 'Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam' kitabını okumuştum ve doğru yerden başladığımı fark ettim. Çünkü yazar bu kitapta çocukluğunu anlatıyordu. Sonra 'Muzip Tanrı' isimli aşırı eğlendiğim bir kitabını okudum ama bunun pek alâkası yoktu hayatı ile. Şimdi ise yanlış bir sıra yaptığım için yazarın son denecek,veda denecek bu kitabını okumuş bulundum.
Doktor bir baba ve arada sırada evde muhasebe işleri yapan bir ailenin çocuğu. Babası doktor ama alkolik birisi, annesi ise hastalık hastası. Yani en azından öyle bahsediyor kitapta. Bir de 40 yıllık eşi var. Eşi ile olan mektuplarını de 'Dul' isimli kitabında toplamış. Ayrıca yazarın üç çocuğu var ama ikisi zihinsel engelli imiş. 'Nereye Gidiyoruz Baba' kitabında da engelli olan iki çocuğunu anlatıyormuş. Çocukluk yıllarında sürekli yaşadığı para sıkıntısı, babasından yediği dayaklar, babasının ölümünü görmesi, eşini kaybetmesi, çocuklarının durumu... Her şeye rağmen nasıl bu kadar mizahı gelişti diye düşünmeden edemedim açıkçası. Başlarda acaba okusam mı diye çok düşündüm. Sonra da neden geç kaldım diye yakındım.
"Gramere, babamın alkol düşkünlüğüne, annemin hastalık hastalığına, engelli çocuklarıma, yaşlılığıma ve ölümüme gülmek istedim..." (s.14) Bu her şeyi açıklar sanırım. Sadece gülmek ve ömür boyu güldürmek isteği varmış kendisinde.
Kitaba gelelim. Diğer kitapları gibi akıcı bir dil vardı. Kendisini kadavra olarak bağışlayan bir adam olarak sunuyor okuyucuya. Kendisi kesilirken etrafı izliyor. Çocuklarını, babasını, annesini, çok sevdiği eşini..
Otopsim•Jean-Louis Fournier
Fournier kalemiyle tanışmak istedim Nisan ayının ilk günlerinde. Kapağı çok dikkatimi çeken adıda bir o kadar ilginç olan Otopsim adlı kitabını seçtim.
Öldünüz ve toprak olup çürüyüp gitmektense bedeninizi bilime bağışlıyorsunuz. İnsanlar sizi inceleyip fikirler edinecek. Ve bir kız geliyor.. Tıp öğrencisi.. Saatlerce sizi inceliyor. Yavaş yavaş sizi kesip biçiyor ve bu güne kadar keşfetmediğiniz yerleri keşfe çıkıyor belkide. İncelerken sizi yatırdıkları masaya, sizde hayatınızı yatırıyorsunuz. Hayatım gözümün önünden film şeridi geçti denilen anı yaşıyorsunuz aslında. Peki ne hissedersiniz o anda?
Benim için oldukça ilginç ve heyecanlı bir okuma oldu. Yazar o kadar muazzam öz eleştiriler yapmış ki sanki kitabın karakteri karşımda oturmuş bana hayatını en ince ayrıntısına kadar içtenlikle anlatıyor. İçten ve samimi anlatımı sayesinde empati kurabiliyorum kitapla. Resmen hissettim okurken.
Dilini ve anlatımını çok beğendiğim bir eser oldu. Bir günde bitirebileceğiniz bir eser. Hayatınıza yön vermek adına biraz anlamlı olabilir.
18 yaş ve üstü bireylerin okumasını tercih ediyorum. Aksi taktirde çocuk psikolojisine olumsuz yönde etkisi olabileceğini düşünüyorum.
İçinizdeki kitap sevgisinin giderek artması dileğiyle, kitaplı günler diliyorum
Hey! Buraya bakın!
Mösyö Fournier öldü. Ama hissetmeye, hatırlamaya ve anlatmaya devam ediyor.
Cesedi otopsi masasında.
Hâlâ yakışıklı.
Üstelik mizah anlayışından da hiçbir şey kaybetmemiş.
Fournier mi? İntihar etmeye gitti, bekleyin, gecikmez...Edebiyat
Fournier zekasını konuşturmuş
diyebileceğimiz bir kurgu.
Okurken muhtemelen herkesin kendi hayatını sorgulayacağı,
ne kadar muazzam bir vücuda sahip olduğumuzu bir kez daha idrak edeceği,
hayatın kısa bir serüven olduğu gerçeğiyle yüzleşip sarsılacağı ,
kimse için üzülmeye değmeyeceğini hatırlayacağı,
bu dünyada bir iz bırakmayı isteyip istemediğini analiz edeceği,
dünyanın merkezinde olmadığını hatırlayacağı,
ölse de hayatın devam edeceğini içten içe
( zorla da olsa) kabulleneceği,.... kısacık bir otobiyografik roman .
Akıcı dili, ince mizahı ile yazarın diğer kitaplarını da okuma isteği uyandıran bir çalışma .
Yaş sınırı olmaksızın okunabilir .
Ancak hayatı sorgulamanın belli yaşanmışlıklar sonrası yapılmasının daha gerçekçi olduğunu düşünürsek 35 yaş üstü için daha ideal denilebilir .
Herkese keyifli okumalar...
Yazar'ın en beğenmediğim kitabı oldu. Kitabın kapağında roman yazıyor ama yine anlatı. Romansa eğer bu kitap kurgu yazarın hayatı. Zihnini otopsi masasına yatırmış. Değişik zamanları bir sıralama olmadan karışık anlatıyor.
İyi okumalar...
fournier'in otopsisi.
bu eser, fournier'in ölümünden sonra kendi bedenine yapılan otopsi ve deneylerle kendi vücudunu bilime ve insanlığa adamak için yapılan deneylere izin veren bir anlatıcı olarak karşımıza çıkıyor. ancak, bu hikaye sadece fiziksel bir otopsiden ibaret değil; zihinsel bir otopsi, geçmişi sorgulama ve hayatın anlamına dair derin bir arayış da içeriyor.
kitap boyunca yazar, kariyerinden, ailesinden ve hayatının farklı dönemlerinden bahsediyor. ancak, anlatıcı fournier’in ölümü sonrası vücudunda yaşanan deneyleri ve ölümün sonrasındaki bilinçli bir varoluşu derinlemesine anlatırken, anılarına da bir şekilde yer veriyor. ilginç bir şekilde, bu eser, şarkıcı teoman’ı anımsatan bir hava taşıyor. fournier'in yaşamı ve zihinsel sorgulaması, teoman’ın rock müziği ve melankolik tarzına benzer bir şekilde kendine özgü bir tavır sergiliyor. bu çağrışım, kitaba farklı bir boyut katıyor, ancak okurda belirli bir “yabancılaşma” hissi de yaratabiliyor.
sonuç olarak bu eser okuduğum bir önceki kitabın 'kuzeyli annem' kitabında anlatılan kendi hayatına dair bilgilerin bir tekrarı gibi yazılmış. akıcılığını kaybetmese de bu kitaba ortalama bir puan vereceğim. ancak fournier'in kendine özgü derinliği olan yazım dilini sevenler okuyabilirler.
"Bütün hayatım boyunca insanları güldürmek istedim. Bunu öldükten sonra da yapmak çok hoş."
Kitabına öldüğünü ve bedenini bilim için kadavra olarak bağışladığını kurgulayarak başlayan Fournier, onun bedenini seçecek olan genç bir tıp öğrencisinin bütün sene boyunca kesip biçmelerini, her parçasını ayrı ayrı çıkarmasını anlatırken kendi bedenine yapılmış bir otopsiyi aslında hayatına yapılan bir otopsi olarak sunuyor.
Bir yandan her bir beden parçasının vücudundan ayrıldığını anlatırken her bölümde hayatından farklı bölümleri anlatarak bize kendi geçmişini inanılmaz bir dürüstlükle sunuyor.
Tv programları yapan, belgeseller çeken, kitaplar yazan Fournier'in hayatından birçok detayı yazdığı bu kitaplardan öğreniyoruz. Mizahı hayat biçimi olarak kullanan Fournier yer yer karısı ile olan ilişkilerine, yer yer tanınmış simalar ile çalışmalarına, zenginlik düşkünlüğüne, korkularına, kadınlara olan zaafiyetine, sinema ve müzik aşkına, sevdiği resaamlara değiniyor.
Kısa kısa bölümlerden oluşan Otopsim, Fournier'in diğer kitapları gibi kolayca okunup kısa zamanda bitiyor. Kendini olduğu gibi anlatan yazar, abartıya kaçmadan dürüstçe, eksikliklerine de değinerek bir yaşam panaroması sunuyor. Bu kitapta dikkatimi çeken daha önce karısından onu terk ettiği şeklinde bahsetmişken burada gidiyor diyerek sanki ölmüş olduğunu anlatmak istiyor gibiydi. Ya ben daha önce yanlış anladım ya da bu kitabında söylemek istediğini anlayamadım. Cümle aralarında gayet uyumlu ve mutlu olduklarını hissettirdi fakat Fournier'in karısını aldatmış olduğunu öğrenince eğer terk edilmişse bunu hak etmiş diye düşündüm. "Nereye Gidiyoruz Baba?" kitabında sanki onu iki engelli çocuğuyla yalnız bırakıp terk etmiş gibi anlatmıştı o zaman çok üzülmüştüm ama burada anlattıkları doğruysa biraz da başına
Yazar Hakkında
Jean-Louis FournierYazar · 9 kitap
Jean-Louis Fournier 1938 yılında Arras’ta doğdu. Yazarlığının yanı sıra televizyon programları da hazırladı. Fransız yazar ve komedyen; doktor olan babası Paul Leander Emile Fournier'nin 2009 yılında vefat edişinin ardından yazdığı "Asla Öldürmedi Kimseyi Benim Babam" isimli otobiyografik kitabıyla 2008 Prix Femina ödülü kazanmıştır.
Daha sonrasında 2013 yılı içerisinde yine aynı şekilde ölen eşine yazdığı mektupları kitap haline getirmiştir. Kitabın ismi ise Dul'dur.
