Tek korkum artık; hatıralarımı terk etmesi, asıl kıyametim bu benim; onsuzluk, koca bir yalnızlık, içi boşaltılıp kenara fırlatılmış bir ceviz kabuğuna dönüşmek, seneler boyunca var olmaya mecbur bırakılmak. İnsanın nefesi ciğerine yetene dek vermesi gereken en büyük sınavı belirsizliklerle mücadeleymiş meğerse. Tarifi olmayan bu eziyet ; umudun var olup olmadığının içler acısı bilinmezliğinden ibaretmiş.
Ummak... Olmasını istediğin bir şeylerin olabilmesini dilemek; ürkütücü belirsizlikler arasında, yalvaran ihtimaller içinde durmak öylece, elin-kolun çözülmesi zor düğümlerle bağlı, hiçbir işe yaramayan vasıfsız bir çaresizlik.