Kıyısından geçtim bu hayatın da, öğrettiği en acımasız bilgelikle. Sadece 'babalar neyse evlatlar da o'dur' sözü değildi artık hayat benim için. Onların günahlarının vebalini ödeyenler; bizler olacaktık hep, devasa bir kurt masalı içinde olduğumuzu dahi fark etmeyen kör çocukları olarak.
Herkes kendisinin dürüst, namuslu, haklı ve inançlı bir şekilde yaşadığını düşünürken, farkında olmadan onun ekmeğine yağ sürebilir, çünkü Hayalet; cehennemi hak edenlere cennete gideceğini sandırabilir demişti.
Artık emin olduğum bir şey daha vardı. Yalnızlık asla yeterli değildi, insanın acımasız yaşam yolunda tek başına yürüyebilmesine. Çünkü her devrilip de tekrardan ayağa kalkan ben değildim bu amansız kavgada: Bizdik ...