Şans mıydı bu yoksa bir lanet mi, insanın geleceğinden haberdar oluyor olması? İki türlü de değişen bir şey yoktu gerçi, hayatını kendi avuçlarında tutamıyorken.
Hiçliğim ve ben sokaklarda yürümeye devam ettik. ... Yanımdan uzaklaşıp kaybolan insanlara baktım. Ne tuhaf. Onlar seçtiği yollarının akıbetlerini bilmezken, ben seçemediğim yollarımın nereye varacağını biliyordum çoktan.
İşte yolun sonu. Yol bile yokmuş ki önümde, bir sonu olsun. Asla çıkamamışım çukurun içinden. Her çabaladığımda batmaya devam ediyormuşum meğer, daha da dibe doğru.