Ey yaralı yürekler,
Acılı bedenler ;
Ey kavuşturmak isteyenler
Kovanına arısını,
Kovanını arısına
Ve ey yaklaşmak isteyenler
Tanrı’sına ;
Burda ümit, burda haber..
Burdan yol gider
Dünyânın çatısına !
Cebînimizde tecellî edip Cemâl-ul-laah
Bir zamanlar, cemîl kıldı bizi;
Elimizden gül açtı bâdiyeler...
Kerem kerem, Yed-i Takdir, nîl kıldı bizi
Ve zemînin bütün susuzlarına
Sebîl kıldı bizi!
Sonra dünyâmız, oldu zîr ü zeber;
Sonra devran; alîl kıldı bizi!
Yüzümüz yok "neden, niçin" demeye...
(Azîz-i vakt idik., a’dâ zelîl kıldı bizi)