Elif Gümüştaş
@aygn_elf
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kanadını alevlere yakan pervane muma şöyle dedi:
“Behey divane, haydi ben aşığım, bana yanmak yaraşır, peki sana ne oluyor, sen neden yanıyorsun?”
Mum hem yanıyor, hem cevap veriyordu. O sırada bağrından göz yaşları süzülüyor, başından dumanlar tütüyordu:
“Bal gibi tatlı sevgili bir yârim vardı, şimdi ondan ayrıyım, ya nasıl yanmayayım? A iddiacı pervane! Zannımca aşk senin için değil, benim içindir. Çünkü senin ne yanmaya sabrın, ne alevde durmaya kararın var. Kanadın azıcık yandı diye alevin önünden kaçıyorsun. Halbuki ben baştan ayağa yanasıya, eriyeseye, tükenesiye kadar sabrediyorum. O halde ey başımdaki ateşi görüp de kıskanan pervane, gel bir de içimde yanan ateşi gör.”
Bir karıncayı çekirge budunu taşırken görenler hayretle “Şu karıncaya da bakın,” dediler, “bunca yükün altına nasıl da girmiş, kendi ağırlığının on katı fazlasını çekiyor!” Karınca onları işitince şöyle karşılık verdi:
“Yiğit olanlar yükünü himmet gücüyle, hamiyet bileğiyle kaldırırlar; vücut kuvveti veya cüsse büyüklüğüyle değil…”
Lokman ile Senai iyi dost idiler. Yedikleri içtikleri ayrı gitmez, birbirlerini çok sever, haklarını korurlardı. Günün birinde Senai’ye bir kavun hediye geldi. Lokman’ı çağırdı ve kavundan bir dilim keserek ona sundu. Lokman kavunu afiyetle yedi. Senai bir dilim daha kesip verdi. Onu da yedi. Senai içinden “Lokman kavunu çok seviyor anlaşılan.” dedi ve kavunu dilim dilim ona ikrama devam etti. Son dilime gelince “Bakalım nasıl bir tatlı kavunmuş?” diyerek küçük bir ısırık almak istedi. Ardından hemen tükürdü. Ağzının içi sanki ateş kaplamıştı, kavun o derece acıydı. Birkaç dakikadan sonra Lokman’a döndü:
— A benim canım, nasıl oldu da böylesine acı bir şeyi tatlı tatlı yiyip bitirdin?
Lokman cevap verdi:
— Ben senin elinden bunca zaman öyle tatlı nimetler yedim ki şimdi buna acı demeye utandım.
Üftâde bir âşık vardı. Bir gece sevgilisi yanına geldi. Âşık heyecanla yerinden öyle fırladı ki yerinin çarpmasıyla mum sönüverdi.
Sevgili otururken siteme başladı:
“Beni görmeyi istemiyorsun zâhir, gelir gelmez mumu söndürdün.”
Âşık, mahcubiyetle içindekini dışa vurdu:
“Güneş doğdu sandım da!”