Sizinle görüşelim Ruhi Bey
Vaktim yok, vaktim yok
Ruhi Bey görüşelim
Vaktim yok görüşmeye kimseyle
Kendimle bile, Kendimle bile.
Olmaz ki, kimse kimseyi sevemez
Ama hiç kimse.
Bazen, bir bluzla, bahçede saatlerce yağmur altında oturur, çay içer, defterinin üstüne eğilip bir şeyler karalardı. Bir defasında, “Bunu niye yapıyorsun?” demiştim; “Hoşuma gidiyor; içimdekinin hoşuna gidiyor” diye cevap vermişti. İçindeki… İşte bunu kimse bilmiyor…
“…Geçen yaz, bağlarda iki ay boyunca sizi düşünmüştüm. Niye böyle yaptım, bilmiyorum. Hayatta her şeyin bir sebebi olmalı mı sizce? Ya da biz, hayatlarımızla ilgili sebeplere hâkim miyiz? Bilmiyorum… Bilmemek çok güzel bir şey, biliyor musunuz? Bilmiyorum, bilmiyorum… Çünkü bilmem gerekmiyor… Bildiğim şeyleri de artık bir an önce unutmak istiyorum… Yine ve her zaman sizi düşünmek istiyorum.”
Münevver