"Yaşarken anlaşılmaya mecburum, bu yolda yürürken,
Gözlerimde hayatın sırları, kalbimde hisler gizli kenarda.
Sözlerimde derinlikler, anlam arayanlar için,
Yazdıklarımla ruhumu anlatırım, kimse anlamaz derdimi.
Sokakların arasında dolaşırım sessizce,
Bir yabancı gibi, kalabalık içinde yalnızım ben hep.
Duygularımı kelimelere sığdırırım,
Anlaşılmaya mecburum, duyulmaya, görülmeye ihtiyacım var.
Zamanın hızına yetişemezken, düşerim düşlerime,
Umutla dolu, umutsuzluğun karanlığından sıyrılırım.
Yaşamın sınavında, gözyaşlarım yoldaş olur,
Kalbimi açarım, duygularımı sererim, kelimelerle dans ederim.
Karanlıkta yürürüm, aydınlığa doğru adım adım,
Her sözümde bir parça beni bırakırım, izlerim kalır geride.
Yaşarken anlaşılmaya mecburum, sen hayatımın huzuru oldun
Sözlerimde saklı hikayeler, kimse bilemez iç dünyamın yollarını
Kalabalığın içinde yalnız olmak zihni pek yorardı
Çıkman lazım bu karanlıktan iyi görmüyorum seni aydınlığa kavuşmamız lazım.
Kimse anlamasın zaten ben anlarım derdini tüketme yüreğini kaybetme yolunu pusulana bak beni orda bulacaksın kaybettim diye üzülme bir gün yeniden doğacaksın