Aykut Aslan
@aykutaslan
47 okur puanı
Aralık 2014 tarihinde katıldı
Yazarın kalemiyle 
Tuhaflıklar Fabrikası eseri ile tanışmıştım. Açıkçası o eserden ötürü bu esere bir miktar ön yargı ile başladım. Üstelik bunun ilk romanı olduğunu görünce beklentimi daha da düşürmüştüm. Ve yanılmış olmaktan çok memnun oldum. Böylesi güzel bir roman, böylesi güzel bir üslupla geç de olsa gerçekten tanışmış olmaktan çok memnun oldum.
Tuhaflıklar Fabrikası eseri ile tanışmıştım. Açıkçası o eserden ötürü bu esere bir miktar ön yargı ile başladım. Üstelik bunun ilk romanı olduğunu görünce beklentimi daha da düşürmüştüm. Ve yanılmış olmaktan çok memnun oldum. Böylesi güzel bir roman, böylesi güzel bir üslupla geç de olsa gerçekten tanışmış olmaktan çok memnun oldum.
Reklam
Genel anlamda güzel hikayeler okudum diyebilirim. Hikayelerin genelindeki hüzünlü hava ise bireysel okuma deneyimimi bir miktar uzattı.
Son dönemdeki hikayecilerin dili ve tarzı birbirine çok benziyor gibi geliyor nedense. Çok çok orijinal bir üslup belki mümkün değil fakat isimleri kapatıp hikayeleri okuyunca hangi hikaye kimindir diyebileceğim nüanslar bulamıyorum.
Özellikle kadın yazarların mağdur ve elinden bir şey gelmeyen/gelemeyen kadınları konu almaları da bu duruma sebep oluyor gibime gelmekte.
Kitap oldukça akıcı bir dil ile tarih kokan bir anlatı. İskender Pala romanlarını daha önce okuduysanız çok şaşırtıcı gelmeyecektir.
Bu kitapta ise ilginç bir durum var. Kitabın yazarı her ne kadar İskender Pala olarak gözükse de iç kapakta bir yazarın adı daha karşımıza çıkıyor: Alperen Ahmed Pala. Kimdir diye baktığımda İskender Pala’nın oğlu olduğunu gördüm. Yazma ile ilişkisi ve yetkinliği nedir bilemiyorum ama oldukça garip geldi bu durum. İskender Pala’nın hatırı sayılır kitabını okuduğumdan bu kitapta üslup konusunda bir farklılık sezdiğimi söyleyemem(olsundu, yapsındı gibi birkaç kelimeyi saymazsak) fakat Pala’nın buna ihtiyacı var mıydı bilemiyorum açıkçası. Oğlunun buna ihtiyacı varsa da bunu garipsediğimi bir daha söylemiş olayım.
Bir diğer dikkatimi çeken konu metnin genelinde daha önce rastlamadığım kadar fazla yazım yanlışı ve noktalama hataları olmasıydı. İlgilenenler iyi iş çıkaramamış anladığım kadarıyla.
Faruk Duman’ın Sus Barbatus üçlemesi, Türk edebiyatında son yirmi yılın en güçlü ve özgün yapıtlarından biri bence.
Romanın en çarpıcı yanı, masalsı ama bir o kadar da sert anlatım üslubu. Geleneksel anlatıcıdan mitolojik figürlere, destansı tonlardan modern romana uzanan çoksesli bir anlatıcı şöleni var. Bu çeşitlilik, metni hem epik hem de son derece kişisel kılıyor.
Üçlemenin bütünündeki siyasi alt metin ajitasyona kaçmadan, okuyucunun vicdanını sızlatarak işleniyor. Karakterler bir yandan hayatta kalma mücadelesi verirken diğer yandan tarihin ve sistemin ezici gölgesinde siliniyor ya da direniyor.
Özellikle 1.cildi sinemada, misal Nuri Bilge Ceylan gözüyle izlemek isterdim.
Evvela kitabın adına ve kapağına bakıp tarihi bir roman olduğunu sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Ben gibi tarihi roman sanıp okumayı ertelemekteyseniz yanılgınız bir kat daha artıyor.
İç içe geçmiş bir çok hikaye, son kısmının biraz hızlı ilerlemesi dışında akıcı bir kurgu, 
Metin Savaş ın sehlimümteni üslubu… Çok güzel bir romandı. Hele yolunuz Balıkesir’den geçtiyse, roman kahramanlarını ve mekanları tanıyorsanız aldığınız keyif birkaç kat artacaktır.
Metin Savaş ın sehlimümteni üslubu… Çok güzel bir romandı. Hele yolunuz Balıkesir’den geçtiyse, roman kahramanlarını ve mekanları tanıyorsanız aldığınız keyif birkaç kat artacaktır.
Reklam