Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında:
"Çok tuhaftı, ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek...
Ne kadar kaçarsan kaç, ne kadar seversen sev, ne kadar okursan oku, o duvarları çeksen de dört bir yanına biri bir gün geliyor ve sana aslında kim olduğunu hatırlatıyor.