hale
@aynenhale
öğretmen
istanbul
45 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Intermezzo çok sessiz bir kitap ama içimde yankısı uzun süre kalacak. Üzüntünün bu kadar ince, bu kadar derinden anlatıldığı çok az metin var. Ivan ve Peter birbirine bu kadar yakınken bu kadar uzak olabilmeleri… çok tanıdık bir acı gibi. Denk gelinememiş hayatlar, yanlış zamanlar. İkisi de kendi üzüntüsünde boğulurken birbirlerine dokunamamışlar. En çok da o uzaklık hissi dokundu bana, sessizce. Denk gelinememiş hayatlar, yanlış zamanlar. İkisi de kendi üzüntüsünde boğuluyordu, ama bunu çok farklı şekillerde taşıyorlardı.
Peter’ın yasını sessizlikle, geri çekilerek yaşadığını hissettim. Kendini geri çeken, içine gömülen bir hali vardı. Ivan’ınkiyse daha dışa dönüktü, daha öğrenmeye açık, daha arayan. Aynı şeyleri hissetseler bile ifade ediş biçimleri bambaşkaydı. Belki de bu yüzden birbirlerine dokunamadılar.
"Benimle kal, acı çek. Seni seviyorum."
Bu cümle, Intermezzo’nun o sessiz, derin, kimi zaman buruk ama samimi duygusunu çok iyi yakalıyor. karakterlerin birbirine sunduğu sevgi, neşeden çok acıyla, eksiklikle ve hatta çaresizlikle harmanlanmış. Ama yine de “kal” demek, birlikte var olmayı istemek… İşte bütün kitap o kırılgan ama gerçek bağın içinde. 
İntermezzo
İntermezzo
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başı benim için çok zorlayıcıydı. Fazla “New Yorklu,” fazla “ben çok derinim” havasında karakterler… Biraz klişe, biraz yüzeysel geldi açıkçası. Ama sonlara doğru düşündüğümden farklı yerlere evrildi. Kitabı sevdim diyemem, ama bırakamadım da.
Cleo’dan daha fazlasını bekledim. Belki de onun o çok içten acısını daha net görmek istedim. Ama tam da bu yüzden gerçek geldi. bazı insanlar o kadar görünmez acılarla yaşar ki, kimse fark etmez. Cleo yalnızlığıyla baş başa kaldı, evet. Ama belki de tam olarak buna ihtiyacı vardı.
Frank’e karşı başta çok öfkeliydim ama sonra baktım ki o da ne yaptığını bilmiyor. Erkeklik denen şeyin içinde sıkışmış bir hali vardı. Son sahnelerde ona da biraz hak verdim. Belki de mesele zaten haklı olmak değil, herkesin ayrı ayrı elinden geleni yapması.
Bu kitapta herkes biraz eksik, biraz yarım. Herkes bir şey arıyor ama çoğu zaman yanlış yerlerde. İlişkiler yüzeyde, sevgiler eksik, cümleler tamamlanmamış. Ama belki de hayat böyle. Kimse tam değil. Bu eksiklik hali, kitabı gerçek kılıyor.
Cleopatra içinse, belki sonunda huzuru tam da olması gereken yerde buldu: yalnızlığında.
