Haremli Süfrajetler’i okurken açıkçası biraz şaşırdım. Kitabı okumaya başladığım andan itibaren, bana göre çarpıcı olan yerleri sürekli paylaştım; fakat bir noktadan sonra kitabı paylaşacağım için bundan vazgeçtim. Osmanlı kadınlarını daha geri planda, daha sessiz hayal ediyordum ve itiraf etmek gerekirse ilk hikâyelerde sinirlerimin bozulduğu yerler oldu.
Kitap ilerledikçe, sonlara doğru kadınların aslında ne kadar aktif olduklarını; yazdıklarını, dergiler çıkardıklarını, bir araya gelip hak aradıklarını görüyorsunuz.
En çok şu his kaldı bende: Biz aslında bu hikâyeyi hiç bilmiyormuşuz. Sanki kadın mücadelesi hep dışarıdan gelmiş gibi öğretilmiş ama öyle değilmiş; burada da ciddi bir hareket varmış.
Okuması çok akıcı. Bitmemesi için yavaş yavaş, sindire sindire okudum. Kitap, okudukça üzerine durup düşünmenizi, kapağını kapatıp bir nefes alma ihtiyacı hissettiriyor. Çünkü okuduklarınız gerçekten sindirilmesi gereken şeyler.
Kitap bittikten sonra şunu düşündüm:
Bugün “yeni” sandığımız birçok şey aslında varmış. Şiddetle tavsiye ederim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
