Fatma
@ayracvekitap
Evli • Okur •
Bazı vedalar kelimesiz olur.
141 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Simyacı: Bir Hazine Avından Fazlası
Simyacı’yı bitirdiğimde anladım ki; bu kitap bir "define arama" hikayesi değil, bir "kendini inşa etme" manifestosuymuş. Santiago’nun Endülüs’ten piramitlere uzanan yolculuğu, aslında hepimizin içindeki o korkak ama meraklı sesin yolculuğu.
Neden Okunmalı?
Kitap boyunca karşımıza çıkan "Kişisel Menkıbe" kavramı, hayallerimizin peşinden gitmenin sadece bir tercih değil, bir zorunluluk olduğunu hatırlatıyor. Çölde karşılaştığı her engel, aslında Santiago'nun ruhundaki bir pürüzü temizliyor.
Gözden Kaçmaması Gerekenler:
Zıtlıkların Uyumu: Hazine en başta uyuduğu yerdeyken, o hazineyi kazacak gücü ancak dünyanın öbür ucuna giderek kazanması... Hayat bazen bizi en yakınımızdakini anlamamız için en uzağa gönderir.
Dilin Ötesi: Evrenin dili ve işaretleri okumak; aslında hayatın bize sunduğu fırsatları görebilme sanatıdır.
Finalin Gücü: Kitap, maddi bir zenginlikle değil, Fatima’ya duyulan o saf aşkın rüzgarıyla bitiyor. Bu da gerçek hazinenin "bağ kurmak" olduğunu kanıtlıyor.
Sonuç olarak; Simyacı, hayatın rutininde kaybolduğumuzda pusulamızı yeniden "hayallerimize" kırmamızı sağlayan, her kütüphanede olması gereken bir başucu eseri.
"Kendi Kişisel Menkıbesini yaşayan kimseye karşı hayat cömerttir."
Reklam
Hayalin Yükseklerinden Gerçeğin Sert Kuru Zeminine.
Bihruz Bey için hayat, Fransızca kelimelerle süslenmiş, sarı bir faytonun penceresinden seyredilen bir vitrin süsüydü. O, aşkını bile kiralık arabalar ve sahte mektuplar üzerine kurmuştu. Roman boyunca Keşfi Bey’in yalanlarına gönüllü olarak inanması, aslında gerçeklerle yüzleşecek cesaretinin olmamasındandır.
Sayfaları çevirdikçe görüyoruz ki; en sevdiği arabasına borçları yüzünden el konulurken bile "Konak sağ olsun!" diyerek sorumluluktan kaçan bir adamın sonu, kaçınılmaz bir çarpışmadır. Final sahnesinde, hayran olduğu kadının aslında kiralık arabalarla gezdiğini ve her şeyin bir yanılsamadan ibaret olduğunu anladığı o an; "ıtırlı kokuların" yerini derin bir sessizliğe bıraktığı andır.
Bihruz Bey'in trajedisi, Batılılaşmayı sadece dış görünüş sanan bir zihniyetin, kendi gerçeğine çarparak paramparça oluşudur. 150 yıl geçse de Bihruz Beyler sadece isim değiştiriyor; "gösteriş sevdası" ise her devirde aynı kuru zemine düşmeye mahkûm kalıyor.